Zloty’s en Studenten

25 ben ik tegenwoordig al, en wanneer ik soms bedenk dat dat eigenlijk behoorlijk oud is, is er altijd wel een ouder persoon in de buurt om mij even met mijn voeten terug op de grond te zetten. “25? Poeh! Je hebt nog een heel leven voor de boeg!” Ok, toegegeven, een kwart-eeuw is niet bepaald een zéér imponerende leeftijd als je er zelf al meer dan het dubbel telt. Maar ik blijf er bij, ik ben niet meer van de jongste. Het uit zich in al zijn subtiliteiten.

Het was tijdens de studentenreis van de geschiedeniskring van de universiteit. Een dertigtal studenten hadden ‘begeleiding’ nodig, en tegenwoordig word ik al geacht de verantwoordelijke leeftijd bereikt te hebben. Begeleiding kwam mij dus toe – gelukkig enkel in naam, want studenten kunnen voor zichzelf zorgen. Krakau was de bestemming, 19 uur bussen de manier om er te geraken. Geen gejoel, geen gejuich, geen gekwetter ‘s nachts – deze studenten waren ongewoon stilletjes. Maar ze waren waarschijnlijk gewoon moe – we vertrokken dan ook om drie uur ‘s nachts.

Vijfentwintig jongens en vijf meisjes – of iets in die aard. Een mens zou denken dat het kot (of in dit geval, de jeugdherberg) wel es op stelten zou kunnen staan. Krakau voorziet genoeg bars en cafés, clubs en alcoholisch vocht aan democratische prijzen om een dergelijk feestje te doen slagen. Jammer van de leeftijdsgrens bij momenten (21 voor jongens), maar dat zou de pret niet mogen drukken – er zijn toch genoeg gelegenheden om u ladderzat te drinken? Mijn oude geest denk in een dergelijk patroon – omdat we het allemaal zelf meegemaakt hebben (merk het verschil met: gedaan hebben…) Denk ik toch, maar de haarscherpe herinneringen zijn ondertussen al allemaal wat vervaagd…

Deze generatie hield het echter netjes bij pokeren in een Krakause jeugdherberg. Gelukkig voor échte zloty’s (vijf! toch wel echt 1,25 euro!) om het toch nog een beetje geloofwaardig te houden. Om twee uur zaten de pokeraars opgeruimd en netjes in de bedstee. De kamerdeur werd dicht en op slot gedaan nadat de groep die ‘tot twee uur iets was gaan drinken’ zich bij de rest had gevoegd. De ene zware jongen – die uitging tot drie en wegens gebrek aan medestudenten zich het gezelschap van Hollanders had moeten laten welgevallen – kon onmogelijk zijn bed bereiken en crashte vrolijk in de zetel. Iemand wakker kloppen was niet in hem opgekomen – en waarschijnlijk was het ook meteen afgestraft geweest. Wie zwaar wil zijn, moet bereid zijn all the way te gaan.

Ooit waren er andere tijden, toen de studenten uitgingen tot zes en om zeven werden verwacht aan het ontbijt. Maar tijden veranderen. Studenten worden mondiger naar het schijnt. Blijkbaar worden ze vooral ook softer. Als negentienjarige jongen zonder schroom toegeven dat je bang bent in het donker. Doe het hem maar na, denk ik dan. Ik geef het nog altijd niet toe, ondanks de wijsheid die met ouderdom gepaard gaat.

Een mens voelt zich oud, op zo’n momenten. Ook al zijn er gemeenschappelijke punten, zoals Facebook, MSN (blijkbaar nog niet helemaal passé), Skype, geschiedenis, Mexicaans en papers, wereldproblemen, Birkenau, en reizen – toch word je na een gezellig gesprek geconfronteerd met de naakte statistische feiten en het bijhorende levensbeeld. “En,” zei hij ongedwongen, “Hoe oud ben jij?” “25″, antwoordde ik. “Aha”, antwoordde hij, “ik ben er al 20. Wij gaan de wereld veranderen.”

Ik denk dat ik meedoe.